Aaron is begonnen aan zijn laatste week in de crèche, volgende week naar school. Het wordt tijd, hij vindt de crèche niet meer leuk, we moeten hem tegenwoordig ‘kicking and screaming’ in de auto duwen. Niet zo leuk voor de betrokken partijen.
Morgen gaat Felix voor de eerste keer naar de crèche, dus mama’s onderlip staat tegenwoordig bijna permanent op ‘trilmodus’…
Een paar dagen voordat Aarons kleine broer er is, heeft de grote broer besloten dat het niet meer nodig is om overdag nog een dutje te doen. Yihaa !
Alle speelgoed ten spijt, gebruikt Aaron tegenwoordig het liefst een zakdoek om pookje te spelen. Dan zijn mama bang en papa bang…
Onlangs gebeurd in huize Vermeulen:
Aaron zit in een vreemde fase: hij wordt kwaad, en niet zomaar een beetje, maar héél en hysterisch kwaad, om de meest onbenullige redenen. Zoals daar zijn: ik doe zijn slabbetje af, ik ga naast hem zitten in de zetel, ik kan de uitzending van Piet Piraat op TV niet onmiddellijk reproduceren op zijn commando, …
Het tot voor kort meest gebruikte woord “nog” is nu ruimschoots ingehaald door “NEE, mama”. Eén woord: ver-moei-end…
Enkele illustraties van zijn woede:
En ‘t is zo’n mooi ventje als hij lacht ! 
