Aaron en Felix

De jongen groeide op en bleek even goed en vriendelijk als zijn vader te zijn. De mensen werden ineens veel vrolijker als de jonge prins in de buurt was. Het leek wel alsof zijn glimlach zelfs de donkerste hoeken van het paleis lichter maakte. (Uit: De bergprins en de maanprinses, van Tomie de Paola)

Zon 29 september 2008

Ingedeeld onder: Vanalles — Els @ 18:33

Een zonovergoten familieweekend in de Vlaamse Ardennen…

 

Chocosmoel 25 september 2008

Ingedeeld onder: Kinderziektes — Els @ 8:53

Iemand zei me onlangs: Op deze leeftijd is er al opvoeden aan. Dat blijkt te kloppen, we hebben de indruk dat we de hele tijd “Nee!” roepen, waarop hij dan een woedeaanval krijgt … Aaron is dan ook nog verkouden, waardoor hij heel slecht slaapt ’s nachts. We zijn dus een beetje moe, maar we zullen maar veronderstellen dat het allemaal van voorbijgaande aard is !

 

Speelgoedkoffer 21 september 2008

Ingedeeld onder: Vanalles — Els @ 19:41

 

Frisjes 19 september 2008

Ingedeeld onder: Fotogeniek — Els @ 7:32

 

In het zonnetje 18 september 2008

Ingedeeld onder: Fotogeniek — Els @ 18:59

 

Aaron eet met plezier 16 september 2008

Ingedeeld onder: Filmpje — Els @ 8:37

 

Kwaad ! 10 september 2008

Ingedeeld onder: Vanalles — Els @ 18:26

Volgens de “boekjes” kunnen peuters vanaf 18 maanden woede-aanvallen krijgen. Wel, hij is er 20 maanden, en het is zover: als hij niet krijgt wat hij wil, begint hij hysterisch te krijsen en gooit hij zich op de grond. Voorlopige pedagogische aanpak: we negeren de hysterie. Ik laat jullie weten of dat de juiste strategie was…

 

Vroeg, vroeger, vroegst… 9 september 2008

Ingedeeld onder: Vanalles — Els @ 7:47

Zo zag Aaron er deze morgen om 8 uur uit, na al op te zijn sinds 5u30. Jullie willen niet weten hoe wij er nu uitzien…

 

Op ! 5 september 2008

Ingedeeld onder: Mmmm... — Els @ 12:02

Wanneer ik mijn bord heb uitgegeten, zegt Aaron “mam’op” en bij papa wordt dat dan “pap’op”…

 

Dilemma 4 september 2008

Ingedeeld onder: Vanalles — Els @ 19:08

Aaron heeft een vriendinnetje in de crèche, en het is grote liefde… Ze lopen samen enthousiast de crèche op en af, springen samen in het ballenbad en gaan samen de trap op om een dutje te gaan doen. Toen ik hem gisteren ging ophalen, kwam hij eerst enthousiast aangestormd, stopt dan plotseling en zegt op vragende toon: “Ayco?”. Wat een dilemma: meegaan met de vrouw die hem het leven heeft gegeven, of bij zijn vriendin blijven? C’est dur, dur, d’être bébé…