De jongen groeide op en bleek even goed en vriendelijk als zijn vader te zijn. De mensen werden ineens veel vrolijker als de jonge prins in de buurt was. Het leek wel alsof zijn glimlach zelfs de donkerste hoeken van het paleis lichter maakte. (Uit: De bergprins en de maanprinses, van Tomie de Paola)
Als hij nu nog wat pondjes aankomt en een paar uurkes onder de zonnebank gaat liggen gaat hij verdacht goed lijken op de frontman van Gnarls Barkley
Of toch liever niet?
Toch liever niet, eigenlijk…
Maar hij heeft toch al een natuurlijke cool, nee?!